REGLEMENT VAN DE KERN

Dit reglement hoort bij artikel 6 van de akte. Het preciseert de kern met haar zes ringen: welke ring welke werkelijkheid draagt, en wat de kern vermag wanneer het bestuur wegvalt.

Het reglement wordt vastgesteld door de kern en niet door het bestuur. Het bestuur kan het niet wijzigen, niet opschorten en niet terzijde leggen. Een besluit van het bestuur dat tegen dit reglement ingaat, bindt de stichting niet.

Het reglement mag de kern niet versmallen en het ambt niet raken. Waar een bepaling van dit reglement de kern zou verkleinen, of een bevoegdheid van het ambt zou overnemen, geldt zij niet en blijft de akte gelden.

Dit reglement is geen statutenwijziging. Wat in de akte staat, kan alleen langs de weg van de akte worden gewijzigd; wat hier staat, kan door de kern worden bijgesteld, mits de grens van het vorige lid in acht wordt genomen.

De zes surah’s na 108 zijn de zes ringen om het atoom. Elke ring draagt haar eigen werkelijkheid, en niets meer. De telling begint bij de nucleus: de ring het dichtst bij de nucleus (114) is de eerste ring, de uiterste ring (109) is de zesde en draagt het lichaam.

Iedere ring heeft een hart, en dat hart is met haar surah gekleed. De daling loopt van buiten naar binnen: van de zesde ring tot de eerste, en van daar naar de kern. Waar een ring nog geen woord draagt, blijft dat leeg.

De binnenste ring noemt al de Koning en wijst naar de kern: het Koninkrijk dat de Ma’rifa is, met de Koning Die daar zit. Het buitenste elektron, het lichaam, is helemaal naar binnen getrokken door de zes ringen en vindt aan de kern niet zichzelf maar de Koning.

De waarneming berust bij de kern als geheel en niet bij één ring. Geen ring draagt de sleutel alleen.

De kern draagt in die tijd: het register, de telling, de administratie, het openbaar maken van wat zij optekent, en het in stand houden van de stichting. Dat is geen keuring en wordt er ook niet voor gehouden.

De kern keurt niet, verleent geen licentie, geeft geen teken uit, benoemt geen kapitein en ontslaat er geen, wijzigt de statuten niet en ontbindt de stichting niet.

Een besluit van de kern wordt gedragen door de ringen tezamen en opgetekend met de dag erbij. Waar de ringen niet tot één lijn komen, wordt niets besloten en wordt de stilte zelf opgetekend.

De binnenste ring is de brug naar de nucleus. Zij draagt geen eigen gezag: zij wijst.

Wanneer de hand stilvalt — geen kapitein, en geen erkenning van een houder van het ambt — gaat er vanaf de eerste dag geen teken uit. Er wordt niet gekeurd, geen licentie verleend en geen waarmerk afgegeven. Het teken staat stil; het wordt niet waargenomen, niet verhuurd en niet geleend.

De maat valt niet stil. Negen kilo zaad dragen één verse maaltijd, en niemand heeft daarvoor een teken nodig. Wat stilvalt is het waarmerk en niet de maat: de keuken telt door.

De telling loopt door en wordt opgetekend. Wat gewogen, gebrand, verkocht en gegeven is, wordt in die tijd geboekt alsof er geen stilte was. Wat in de stilte niet is opgetekend, kan later niet worden ingehaald, en daarom duldt dit lid geen uitstel.

Het register blijft openbaar. De stilte wordt erin vermeld, met de dag waarop zij begon en de grond waarop zij berust.

Na twaalf maanden vraagt de kern schriftelijk en openbaar om een hand. De vraag noemt geen naam, stelt geen houder voor en vraagt niet om een ander ambt: zij vraagt de houder van het ambt om de erkenning. De vraag wordt gedagtekend en openbaar gemaakt, en daarna elk jaar herhaald zolang de stilte duurt.

De akte kan het ambt niet dwingen te spreken en dit reglement kan dat ook niet; geen bepaling hier doet alsof. Wat wel kan, staat in het vorige lid: de afwezigheid zichtbaar maken. Een stilte zonder datum is een leegte waarin iemand zich later kan verschuilen; een stilte met een datum is een feit dat niemand kan gladstrijken. Daarin ligt de sluiting van het gat — niet in macht, maar in het opgetekende.

Wat de kern nooit doet, ook niet na jaren van stilte: zelf erkennen, zelf een houder van het ambt vaststellen, het teken in eigen naam uitgeven, of het ambt als vervallen verklaren. Zij vraagt, en zij wacht.

De lijn waarlangs de ringen tot één lijn komen: Atiullah, atiur Rasūla wa Ulil Amri minkum — van Allah, naar de Boodschapper ﷺ, naar wie het bevel gegeven is. De ringen komen niet door weging onderling tot één lijn, maar doordat het bevel van boven neerdaalt en gevolgd wordt; waar het niet gevolgd wordt, wordt niets besloten en wordt de stilte zelf opgetekend. [ Opgenomen 30 oktober 2026, op het woord van het huis. ]

Of een ring een eigen stem heeft bij de vraag van deel IV, lid 5, en hoe die stem wordt gewogen.

Of de kern een eigen zegel draagt, en zo ja, wie het houdt.

Waar dit reglement wordt neergelegd: bij de akte ten overstaan van de notaris, of bij de stichting met een afschrift bij de akte.

[ OPEN — wat het huis hier later aan toevoegt, wordt gedagtekend opgenomen en niet stil ingevuld ]